Gisteren in het park was er verdacht veel volk. Overal waren grote families aan het picknicken (de jongeren op een deken en de ouderen op een stoel) en er heerste een uitgelaten sfeer. We zaten nog geen 5 minuten of de familie naast ons kwam ons een grote schotel fruit brengen. Een andere familie bracht een schotel pasta met tonijn en heerlijke kruiden. Anderen brachten kaneelthee en zelfgemaakte amandelkoekjes. De vrouwen kwamen op onze handdoek zitten en knuffelden de kinderen. Ik probeerde me in sneltempo te herinneren met welke hand je nu juist moet eten en hoe je je voeten moet houden om niemand te beledigen. Maar blijkbaar was dat helemaal geen probleem, daar werd niet op gelet. De vrouwen waren ook helemaal niet gesluierd, enkel de oudere generatie droeg een bescheiden hoofddoek. De jeugd was westers gekleed. Het waren blijkbaar allemaal Iranese families die “Sizdah Bedar” vierden. De dertiende dag na hun Nieuwjaar brengt het ongeluk om binnen te blijven, dus iedereen gaat met hun familie eten in het park. Eva was eerst een uurtje zoet in de speeltuin, sinds kort kan ze alleen van de glijbaan dus ik kan bij Hans blijven zitten op het gras. Ze laat zich niet doen, ik heb ze al een paar keer een kindje zien wegduwen dat wou voorbijsteken. Ze krijgt al kleuterschoolmanieren. Toen ze terugkwam kreeg ze allerhande snoep toegestoken. Een jongeman gaf haar een granaatappel. Die moest je kneden en een gaatje in maken, dan kwam het sap eruit. Lekker, smaakt een beetje naar druivensap. Elke familie had wel een waterpijp mee, hoewel het sinds kort verboden is te roken in het openbaar. Zelf vind ik dat de sisha die gerookt wordt erg lekker ruikt (beetje naar bubble gum) en het stoort me hoegenaamd niet. Iedereen vond het erg zielig dat ik er zonder familie zat en toen Dirk aankwam zei ik dan maar luid “That’s my husband!” waarna er weer verse schalen eten werden aangevoerd. Eva zag zwart van te spelen en ze plakte van de snoep. Een geslaagde dag! We zijn ons dan gaan opfrissen in het hotel. “Nu is mama precies een mevrouw!” zei Eva ;-) Ze was te moe om veel te eten van het buffet maar de chocoladefontein (“sokoladedolfijn”) vond ze het einde, en mama en papa ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten